Dr. Anna M. Silvas: …een jaar na ‘Amoris Laetitia’

silvasRome, 22 april 2017

Dr. Anna M. Silvas is Onderzoekster aan de Universiteit van New England (Australië). Haar onderzoeksgebied omvat Klassieke en Semitische talen, Kerkvaders, Ascetische en Mystieke Theologie en Kerkgeschiedenis, met bijzondere aandacht voor het einde van de Vierde Eeuw, en de Cappadocische Vaders. Haar expertise in de late oudheid heeft zich uitgebreid van de Grieks en Latijns sprekende wereld naar de Syrisch sprekende wereld van het Nabije Oosten.

+++

“Ik zag de valstrikken die de vijand over heel de wereld had uitgezet en ik zei kreunend: ‘Wat kan door zo veel valstrikken gaan?’ Toen hoorde ik een stem die tot mij zei: ‘Nederigheid.’” – Zo sprak Abt Antonius de Grote, Monnikenvader.

En zo lijkt het mij ook, in het aanvaarden om nu tot u te spreken, een jaar na “Amoris Laetitia”. Vergeeft u mij alstublieft, want het lijkt mij dat talloze meer gekwalificeerde gelovige leken zouden in plaats van mij moeten spreken. Het huidige veld van de Kerk is zo bezaaid met theologische en ecclesiologische valstrikken dat men nauwelijks iets durft te zeggen, zo vreemd is dit uur van de Kerk.

Als ik een kwestie zou moeten aanwijzen wat de huidige crisis van de Kerk is, dan zou dat ‘moderniteit’ zijn, en die stemming in de Kerk die de ‘moderniteit’ zo hoog prijst en haar ten koste van alles volgt. De theoloog Tracey Rowlands wijst erop dat ‘het moderne’ waar we zo toe aangespoord worden ons aan te passen, nooit is gedefinieerd in de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie, een waarlijk buitengewoon gemis. Ze zegt: “De afwezigheid van een theologisch onderzoek door de Concilie vaders in de jaren 1962 – 1965 van dit culturele fenomeen dat ‘moderniteit’ wordt genoemd, of ‘de moderne wereld’, is wellicht een van de meest treffende kenmerken van het Tweede Vaticaans Concilie.”

Het Latijnse woord ‘moderna’ betekent het ‘alleen huidige’, het ‘meest recente.’ De kult van de moderniteit ontstaat wanneer we hiervan het hoogste object van onze verlangens maken om zo de goedkeuring te verwerven van de elite, de kapiteins van de media en de scheidsrechters van de cultuur. Als ik de diagnostische vinger moest leggen, dan zou dat precies zijn op dit naijverige verlangen.

Ongeveer twee jaar geleden kreeg een jonge vriend van mij – die leraar is en hartstochtelijk toegewijd aan het Katholieke geloof – een nieuwe baan op een nieuwe Katholieke school. Op een dag deden enkele van haar leerlingen van de tweede klas een oefening in ‘politiek’. Haar leerlingen zaten in de tweede klas van de middelbare school, dus ze hadden een opleiding gehad van acht jaar op een Katholieke basisschool en hadden alle cursussen van de sacramenten gehad – onder de verschrikkelijke naam van ‘sacramenteel programma’; wat betekent het gebruik van dit woord? Ze vroeg wat hun programma zou zijn wanneer ze kandidaat waren bij de komende verkiezingen. Tot haar verbazing noemde ieder van hen, met uitzondering van één jongen, het ‘homohuwelijk’ en de agenda van de homobeweging (LGTB). Dus begon ze hen te betrekken in een discussie om tot beter inzicht te komen. Dat deed mij realiseren hoe ver de waarden van een puur seculiere moderniteit meer opgang hebben gemaakt onder ‘Katholieken’ vandaag, dan de waarden van het leven in Christus en de leer van de Kerk. Onderdompeling in de praktijken van de moderniteit heeft geleid tot een de feitelijke situatie dat de mythe van de moderniteit in het beenmerg en de aderen zelf is gesijpeld van de Katholieken. Het doordringt impliciet hun manier van denken en handelen. Ik kijk om me heen en ik begin mij af te vragen, met afschuw, in hoeverre dit nu ook waar is van het leiderschap in de Kerk, misschien zelfs onder de besten. Hoe velen zijn diep, diep, meer verschuldigd aan het ‘programma’ van de moderne wereld, dan werkelijk gehoorzaam aan de oproepen van Christus aan het diepste van onze geest en hart?

Onder Sint Johannes Paulus II leken we een tijdje een soort ‘terugstoot’ te hebben, tenminste op bepaalde gebieden, in het bijzonder zijn intense uitleg van het bruidsmysterie van onze eerste schepping, in de steun aan Humanae Vitae. Dit ging door onder Benedictus XVI, met enige pogingen om zich bezig te houden met de neergang van de liturgie en het ‘morele vuil’ van het klerikale seksueel misbruik. We hadden gehoopt dat er tenminste enige verbetering op gang was. Nu, in de paar korte jaren van het pontificaat van paus Franciscus, heeft de verouderde en muffe geest van de jaren zeventig de kop weer opgestoken en ze heeft zeven andere demonen met zich mee gebracht. En als we tot nu toe hierover enige twijfel hadden, dan heeft ‘Amoris Laetitia’ en haar nasleep in het afgelopen jaar heel duidelijk gemaakt dat dit onze crisis is. Dat het lijkt dat deze vervreemdende geest eindelijk de Zetel van Petrus heeft verzwolgen en steeds grotere scharen van meegaand hoog kerkelijk leiderschap in zijn netten met zich meetrekt, is het meest verbijsterend – en inderdaad een schokkend aspect voor de meesten van ons, de Katholieke gelovigen. Ik kijk naar een groot aantal van hoge prelaten, bisschoppen en theologen en ik kan in hen niet bespeuren, naast alles wat heilig is, het minste niveau van de ‘sensus fidelium’- en dit zijn de dragers van het leerambt van de Kerk? Wie zou zijn onsterfelijke ziel riskeren door haar toe te vertrouwen aan hun moreel oordeel in de biecht?

+

Bij de voorbereiding van deze conferentie heb ik aandachtig ‘Amoris Laetitia’ herlezen na bijna een jaar. Toen ik waadde door de troebele wateren van Hoofdstuk Acht, werd ik overweldigend bevestigd in mijn lezing van het afgelopen jaar. Het leek mij in feite een slechter document dan ik al dacht dat het was, en ik had er heel slecht over gedacht.

Het is niet nodig om hier verdere gedetailleerde analyses te geven, die al zijn gedaan door zo veel bedachtzame commentatoren in het afgelopen jaar, zoals de vroege helden Robert Spaeman en Roberto de Mattei, bisschop Schneider, de ’45 theologen’, Finis en Grisez, en vele anderen, die allen op een naamlijst van eer zouden moeten worden opgetekend wanneer de geschiedenis van de huidige tijd wordt geschreven.

Er is echter een groep wiens benadering ik erg vreemd vind: diegenen onder de hogere prelaten en theologen die de bedoeling hebben om orthodox te zijn en die de beroering die voortkomt uit ‘Amoris Laetitia’ behandelen alsof het een kwestie is van een ‘misverstand’. Zij zullen zich focussen op de tekst alleen, losgemaakt van elk van de gekende voorafgaande woorden en handelingen van paus Franciscus zelf of van zijn wijdere historische context. Het is alsof zij een kloof aanbrengen die niet overgestoken kan worden tussen de persoon van de paus aan de ene kant, met wiens handtekening dit document werd gepubliceerd, en de ‘tekst’ van het document aan de andere kant. Met de Heilige Vader veilig in quarantaine tegen alle beschouwingen, zijn ze vrij om het probleem aan te pakken, dat ze identificeren als een ‘misbruik’ van de tekst. Dan geven ze uiting aan de vrome bede dat de Heilige Vader deze dwalingen zal ‘corrigeren.’

Zonder twijfel zijn beperkte opvattingen van vroomheid jegens de opvolger van Petrus debet aan deze verwrongen manoeuvres. Ik weet het, ik weet het! We hebben dit raadsel een jaar lang of nog langer onderdrukt. Maar voor iedere gezonde en aandachtige lezer, die, in de woorden van de afkeuringen van de 45 theologen, ‘niet probeert de woorden in een bepaalde richting te draaien, maar… de natuurlijke en onmiddellijke indruk neemt van de bedoeling van de woorden die gecorrigeerd dienen te worden’, smaakt dit naar een hoog ontworpen kunstmatigheid.

De ‘bedoeling’ van paus Franciscus is in zijn tekst perfect te ontdekken uit deze tekst zelf, wanneer men normaal en natuurlijk leest zonder filters. Laten we enige voorbeelden uitproberen.

De eerste van de vijf Dubia van de kardinalen concludeert: ‘Kan de uitdrukking “in bepaalde gevallen”, die wordt gevonden in voetnoot 351 van de Exhortatie ‘Amoris Laetitia’, worden toegepast op gescheiden personen die leven in een nieuwe vereniging en die voortgaan te leven ‘more uxorio’ (buiten het huwelijk)?’ Zonder twijfel is een pauselijke verduidelijking van de bedoeling van deze voetnoot van dringend belang voor de Kerk. Niettemin is de bedoeling van de paus duidelijk vanaf het begin van deze actuele sectie #301. Zijn onderwerp is ‘degenen die leven in “irreguliere situaties”’. Alles dat gezegd wordt enkele regels verder over degenen in situaties van objectieve zonde en die groeien in genade en heiliging, misschien met de hulp van de sacramenten, in het bijzonder de Heilige Communie, wordt beschreven onder dit hoofd van “irreguliere situaties.”

Dat degenen in veronderstelde ‘heiligmakende’ ‘irreguliere situaties’ die worden toegelaten tot de Eucharistie ook gescheiden en burgerlijk hertrouwde personen insluiten die niet voornemens zijn om hun seksuele relatie te beëindigen, wordt gemarkeerd in #209, waar in voetnoot 329, een passage uit Gaudium et Spes 51 waarin de kwestie van tijdelijke onthouding wordt besproken binnen het huwelijk, zoals geleerd door Sint Paulus, op schandalige wijze wordt getransponeerd naar degenen die niet leven in een Christelijk huwelijk, dat wil zeggen in ‘irreguliere situaties’, als een argument dat zij niet hoeven te leven als broer en zus. De bedoeling, ingeleid door een verkeerde interpretatie van Sint Johannes Paulus en een openlijke leugen over de bedoeling van Gaudium et Spes 51 is helder. Dus waar is de moeilijkheid om te begrijpen wat de paus bedoelt?

In #299 vraagt paus Franciscus ons om te onderscheiden ‘welke van de verschillende vormen van uitsluiting die tegenwoordig worden gepraktiseerd in het liturgische, pastorale, educatieve en institutionele raamwerk, overstegen kunnen worden.’ Dit laat duidelijk zijn bedoeling zien: hoe gaan we de ‘uitsluitingen’ overwinnen, vooral in de liturgie, die tot nu toe worden gepraktiseerd? Waar is de moeilijkheid in het begrijpen van paus Franciscus’ bedoeling?

En er zijn veel meer voorbeelden zoals deze. Reeds in het voorwoord maakt hij ons erop attent dat ‘iedereen zich uitgedaagd moet voelen door Hoofdstuk Acht’, en dan geeft hij op het einde van dat hoofdstuk (#308) indirect toe dat zijn benadering ruimte kan laten voor verwarring. Laten we hem geloven: dit is zijn bedoeling, die helemaal niet zo moeilijk te begrijpen is.

We hebben de abstracte focus op de tekst alleen opgemerkt, die minutieus de handelingen en de persoon van paus Franciscus buitensluiten van alle overwegingen over de bedoeling van het document. Wat ook strikt uitgesloten wordt als een middel om de geest van de paus vast te stellen, zijn de bredere historische antecedenten. Om er enkele te noemen uit een melkweg van incidenten, bevatten deze de bekende praktijk van Aartsbisschop Bergoglio in zijn aartsbisdom om stilzwijgend de Heilige Communie toe te staan aan allen die naar voren komen, degenen die samenwonen net zo goed als de gescheiden en hertrouwde mensen, zijn persoonlijke keuze voor kardinaal Kasper om de openingstoespraak te houden voor de synode van 2014, alsof wij beleefd een oogje zouden dichtknijpen voor de gehele geschiedenis van Kasper met betrekking tot deze kwesties, de verschillende manieren waarop de twee synodes werden bewerkt, zoals het pauselijke bevel dat een voorstel over communie voor de gescheiden en hertrouwde mensen, dat werd afgestemd door de bisschoppen in de synode van 2014, opgenomen moest worden in het uiteindelijke verslag, zijn vernietigende veroordeling van de Farizeeën en andere rigide personen in zijn slottoespraak bij het afsluiten van de synode van 2015, en meer recent, zijn warme lofuitingen van Bernard Häring, de deken van de dissidente moraal theologen in de jaren 1970 en 1980, wiens boek uit 1989 over het toestaan van gescheiden en hertrouwde mensen tot de Eucharistie in navolging van de Oosters Orthodoxe oikonomia, munitie was in de zadeltas van Kasper. En er was natuurlijk de goedkeuring van paus Franciscus van de ‘interpretatie’ van de Argentijnse bisschoppen van ‘Amoris Laetitia’, precies op de manier zoals hij bedoelde: ‘Geen andere interpretaties mogelijk.’ U kent al deze incidenten, en nog vele, vele meer, bijna op een dagelijkse basis, waardoor het helemaal niet moeilijk is de bedoeling van Franciscus te begrijpen.

+

Paus Franciscus, daar ben ik zeker van, is zich heel goed bewust van de leer van de pauselijke onfeilbaarheid en hij weet hoe hoog de voorwaarden zijn – en hij is slim genoeg om nooit dit mechanisme in werking te zetten. Het unieke prestige van het pausschap in de Katholieke Kerk, samen met het praktische, affectieve papisme van vele Katholieken, zijn echter bruikbare voordelen en deze zal hij tot in hun volheid uitbuiten. Want voor Franciscus, en dit moeten we goed begrijpen: onfeilbaarheid doet er niet toe, het doet er helemaal niet toe, als hij kan doorgaan om de soort van veranderingsagent in de Kerk te zijn die hij wil zijn. Dat dit zijn geest is, kunnen we opmaken uit ‘Amoris Laetitia’ #3 waar hij zegt:

‘Daar “tijd groter is dan ruimte” zou ik het duidelijk willen maken dat niet alle discussies over leerstellige, morele of pastorale kwesties het nodig hebben om te worden geregeld door tussenkomst van het leergezag. Eenheid van leer en praktijk is zeker nodig in de Kerk, maar dit sluit verschillende vormen van interpretatie van sommige aspecten van deze leer niet uit of het trekken van bepaalde consequenties uit deze leer. Dit zal altijd het geval zijn daar de Geest ons leidt naar de volledige waarheid (vgl. Joh. 16,13), totdat Hij ons volledig leidt in het mysterie van Christus en ons in staat stelt om alles te zien zoals Hij het ziet.

Maar ik denk dat ‘de geest’ waarop Franciscus zo geruststellend zinspeelt, meer van doen heeft met de Geest van Hegel dan met de Heilige Geest van Wie onze Gezegende Heer spreekt, de Geest van Waarheid die de wereld niet kan ontvangen, want ze ziet Hem niet, noch hoort Hem (Joh. 14,17). De Hegeliaanse Geest van de andere kant, manifesteert zichzelf te midden van contradicties en tegenstellingen, ze overwinnend in een nieuwe synthese, zonder de polariteiten teniet te doen of de ene tot de andere te reduceren. Dit is de gnostische geest van de kult van de moderniteit.

Dus Franciscus zal zijn agenda doorzetten zonder pauselijke onfeilbaarheid, en zonder zich druk te maken over leerstellige richtlijnen. Hij vertelt het ons in de derde paragraaf van ‘Amoris Laetitia’: “Daar ‘tijd groter is dan ruimte’, zou ik duidelijk willen maken dat niet alle discussies over leerstellige, morele of pastorale kwesties het nodig hebben geregeld te worden door tussenkomst van het leergezag.” We zijn hier in een wereld van dynamische vloeibaarheid, van het starten van processen met een open einde, van het zaaien van zaden van verlangde verandering die zullen triomferen over de tijd. Andere theoretici – hier in Italië heb je Gramscii en zijn manifest van het culturele Marxisme – leren hoe de revolutie te bereiken door heimelijkheid. Dus binnen de Kerk behandelen Franciscus en zijn medewerkers de zaak van de leer, niet door vanaf het begin deze te confronteren met de theorie, want als ze dat deden dan zouden ze worden verslagen, maar door een stapsgewijze verandering van de praktijk, gespeeld op de sirenezang van plausibele overreding, totdat na verloop van tijd de verandering in voldoende mate is opgebouwd tot een punt waar terugkeer niet meer mogelijk is. Zulke onderhandse tactieken spelen duidelijk op de toon van de Hegeliaanse dialectiek. Dat dit de modus operandi is van paus Franciscus, laat ons eens een bepaald incident “achter de gordijnen” tijdens de synode van 2015 overwegen: “Als we expliciet spreken over communie voor de gescheiden en hertrouwde mensen,” zei Aartsbisschop Forte toen hij een grap van paus Franciscus vertelde, “dan weet je niet wat voor een verschrikkelijke puinhoop we zullen maken. Dus zullen we er niet duidelijk over spreken, (maar) doe het op een manier waarin de premissen aanwezig zijn en dan zal ik de conclusies trekken.” “Typisch voor een Jezuïet,” grapte Aartsbisschop Forte.

Toen begonnen langzaam, regio na regio, de bisschoppen uit heel de wereld ‘Amoris Laetitia’ te “interpreteren” in de zin dat het de Kerk nu haar pastorale praktijk had ontwikkeld door de gescheiden en burgerlijk hertrouwde mensen toegang te geven tot de Eucharistie en de ernstigste voorwaarden voor de sacramenten aan de kant te zetten die tot nu toe golden – natuurlijk alleen wanneer er een toon van harmonieuze ‘begeleiding’ is geslagen. En als paus Franciscus dit ziet gebeuren, wat is dan zijn antwoord? Hij verheugt zich dat ze precies zijn aanwijzingen in ‘Amoris Laetitia’ hebben opgepakt. Ik heb reeds genoemd zijn beroemde ‘geen andere interpretaties mogelijk’ aan de Argentijnse bisschoppen; het laatste is zijn brief aan de bisschoppen van Malta voor hun interpretaties.

Ik denk dat het een onrechtvaardigheid is om deze bisschoppen te beschuldigen van ‘misbruik’ van ‘Amoris Laetitia’. Nee, ze hebben de conclusies getrokken waar iedere nadenkende lezer die zonder oogkleppen dit pauselijke document leest, patent op heeft. De schuld, en de tragedie van de Kerk, ligt echter in de intentie die ligt ingebed en die duidelijk genoeg wordt uitgesproken in ‘Amoris Laetitia’ zelf, en in het naïeve papisme van de kant van de bisschoppen, dat zo een arm aftreksel is van de onvergankelijke gehoorzaamheid aan het geloof van de Kerk, dat het niet kan bevatten wanneer het onder de meest gevaarlijke aanval ligt, zelfs vanuit die meest verheven hoek.

In dit spel van trucjes en stapsgewijze intentie, heeft het uitgebreide spreken over zorgvuldige ‘onderscheiding’ en ‘begeleiding’ van moeilijke morele situaties een uitgesproken functie – als een tijdelijke blindheid voor het uiteindelijke doel. Hebben we niet gezien hoe de zwarte kunsten van de ‘moeilijke gevallen’ werken in de seculiere politiek, gebruikt als een scharnier voor de volgende afbetaling van sociale verbetering? Dus nu ook in de politiek van de Kerk. Het uiteindelijke resultaat zal precies in overeenstemming zijn met de jarenlange stilzwijgende praktijk van kardinaal Bergoglio in Buenos Aires. Vergis u niet, het eindspel is een min of meer onverschillige permissie voor een ieder die de Communie wil ontvangen. En aldus bereiken we de verlangde haven van volledige inclusiviteit en ‘barmhartigheid’: het eindstation van de trivialisering van de Eucharistie, van zonde en berouw, van het sacrament van het Huwelijk, van elk geloof in objectieve en transcendente waarheid, de ontbinding van de taal en van elke houding van berouw tegenover de levende God. De God van Heiligheid en Waarheid. Als ik hier een gezegde van Sint Tomas van Aquino mag toepassen: ‘Barmhartigheid zonder waarheid is de moeder van de ontbinding.’

Paus Franciscus heeft absoluut geen bedoeling om te spelen volgens de ‘regels’ van wie dan ook – en laatst van alles volgens uw of mijn of iemand anders’ regels voor het pausschap. U weet heel goed wat hij denkt van ‘regels’. Hij vertelt het ons voortdurend. Het is een van de mildere minachtingen in zijn bekende voorraad beledigingen. Wanneer ik diegenen hoor die ons de les lezen omdat paus Franciscus de stem is van de Heilige Geest in de Kerk vandaag, dan weet ik niet of ik moet lachen om de naïviteit daarvan of huilen om de schade die wordt aangebracht aan onsterfelijke zielen. Ik zou zeggen dat ja, Franciscus is de agent van een geest, namelijk van de Hegeliaanse Geest van ‘moderniteit’ die heel actief is in de Kerk. Het is, zoals ik eerder zei, een verouderde en muffe geest, een oude geest waar geen leven in zit, een private kracht die zich alleen op een parasietachtige wijze weet te voeden van wat er reeds is. Ik ben er niet zeker van of het essay van Newman over de “Ontwikkeling van de Leer’ ons niet alles geeft wat we nodig hebben om ons te confronteren met de huidige crisis. In zijn zeven ‘noten’ of criteria om waarachtige ontwikkeling van de leer te onderscheiden van het bederf, voorziet Newman in het nodige antwoord op de Hegeliaanse praktijk die op dialectische wijze de theorie overweldigt. De zevende ‘noot’ is “blijvende kracht”. In de tijd laat bederf zich zien als buitengewoon krachtig – maar alleen aan het begin van de ‘infectie’, daar het niet het leven bezit om zichzelf lange tijd in stand te houden. Het zal zijn weg gaan en uitsterven. Het Leven van Genade echter bezit in zichzelf het Goddelijk Leven en zal derhalve in de loop van de tijd alles afwerpen dat eraan tegenstrijdig is. Waarheid blijft. Er zal een moment zijn van hoge drama, maar, uiteindelijk, zal het noodzakelijkerwijze de overhand krijgen. Het is de manier waarop de genade handelt in de organische ontwikkeling van de natuur, de omkering zelf van het gnostische ‘tijd is groter dan ruimte’.

Mijn dierbare medegelovigen in Jezus Christus onze Heer, deze valse geest zal niet en kan niet uiteindelijk zegevieren. In de 16e eeuw degradeerde de protestantse rebellie het Huwelijk als sacrament en zette de secularisatie van het huwelijk in het Westen in gang. Constantinopel begon haar bezit over de accuraatheid van het Evangelie van het Huwelijk te verliezen met Keizer Justinianus en zijn Romeinse scheidingswet. Terwijl het schandaleuze voorbeeld van overspelige Keizers en Keizerinnen die hertrouwden terwijl hun werkelijke echtgenoten nog leefden, de Kerk binnensijpelden en gewoonte werden, groeide er een schijnbaar eerlijke theologie van de oikonomia om de ernstige breuk met de heilige Traditie te bedekken. Dat is wat Häring, Kasper en metgezellen in hun onwetende dwaasheid hebben ingeroepen als een voorbeeld voor ons om na te volgen. Tot nu toe hield de Katholieke Kerk die in gemeenschap was met Rome vast aan de Dominicale en Apostolische leer over de sacramentaliteit en onontbindbaarheid van het Christelijke huwelijk. Ik zou het volgende willen leren: u zou de recente geschiedenis van de Koptische Kerk moeten bestuderen met betrekking tot deze kwestie: het is hoogst inspirerend en bemoedigend. Laten we de Kopten nemen als onze bondgenoten, in deze kwestie en ook in andere.

Is de door de Kardinalen voorgestelde broederlijke correctie nog een mogelijkheid? We hoorden daarover in november 2016 en het verhief zeker onze aangeslagen geesten. Maar nu is het einde april en er is niets van gekomen. Ik kan er niets aan doen dat ik aan deze passage denk van Shakespeare: ‘Er zijn getijden in de gebeurtenissen van mensen…, en ik vraag me af of het getij is gekomen en gegaan, en wij, de leken gelovigen, zijn weer gestrand achtergelaten.’

Ja, kardinaal Burke zei onlangs: “Totdat deze vragen zijn beantwoord verspreidt zich een zeer schadelijke verwarring in de Kerk, en een van de fundamentele vragen heeft betrekking op de waarheid dat er sommige handelingen altijd en overal verkeerd zijn, hetgeen we noemen intrinsiek kwade daden, en dus, wij kardinalen, zullen doorgaan met te insisteren dat we een antwoord krijgen op deze eerlijke vragen.”

Wel, ik hoop het, dierbare kardinalen, ik hoop het. Wij, de gelovigen, smeken u: vergeet om voorzichtig de uitkomst te berekenen. Ware voorzichtigheid zou u dienen te vertellen wanneer het de juiste tijd is voor een moedig getuigenis, waarvan de andere naam luidt ‘martelaarschap’.

Paus Franciscus zal geen enkele broederlijke correctie volgen, zoals Johannes XXII eens wel deed. Maar weet u wat? Het zou niet veel uitmaken zelfs als hij een of andere verklaring zou publiceren volgens deze lijn. Wanneer er een etmaal van nieuws voorbij is zouden we er niet op moeten rekenen dat verdere uitlatingen niet op subtiele wijze ondergraven of openlijk tegenspreken wat de vorige dag was gezegd. Als we dat nu nog niet hebben geleerd van zijn manieren, dan zijn we werkelijk de domste van de schapen – of herders, wat het geval kan zijn. Vergeef me als ik het waag om dit te zeggen, maar, hoezeer we er ook verantwoordelijk voor zijn, het pausschap werkt op dit moment niet in de Kerk. Totdat we deze werkelijkheid onder ogen zien, zo ongelofelijk als het ook mag lijken, zijn we gebonden in intimidatie en illusie en de weg hieruit die de Heer voor ons zou willen openen zal worden uitgesteld. Wat voor soort profeet wilt u aan deze tijd laten zien? Hananiah of Jeremia. Kies maar.

Wat is dan de plicht van ons, leken gelovigen, in deze dagen van ernstige beproeving in de Kerk? Ik zou nauwelijks het volgende commentaar kunnen verbeteren in een artikel door de eerwaardige en moedige strijder Steve Skojec op de website 1Peter5. Bid voor Steve en zijn familie. De auteur van het artikel is Roderick Halvorsen uit Idaho. Hij kwam enkele jaren geleden in de Katholieke Kerk vanuit het Protestantisme en heeft geen enkele bedoeling haar te verlaten, maar hij ziet de dwaasheden van het liberale Protestantisme zich uitzaaien in de Katholieke Kerk. Hij spreekt hier voor ons, de leken gelovigen:

“Maar in werkelijkheid beproeft God ons. Hij vraagt van ons om in relatie te zijn met Hem, ja, persoonlijk en intiem en waarachtig. Hij heeft alle “steunpilaren” van het Katholicisme weggenomen; de macht, de glorie, het respect van de wereld, betrouwbare leiders en voorbeelden, in het kort, alle zaken die voor het geloof ondersteuning kunnen zijn, maar het is nodig voor het geloof, en zoals rijkdom en wereldlijk succes de oorzaak kunnen zijn van het verzwakken van ons geloof, zo ook wanneer we ons vertrouwen verleggen naar de ‘cultuur’ van het geloof in plaats van naar de persoon van ons geloof: Jezus Christus.”

Jezus antwoordde en zei hem: Als iemand Mij liefheeft, dan zal hij Mijn woord onderhouden, en Mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en Ons verblijf bij hem nemen (Joh. 14,23). Voor dit verblijven, dit verblijven in ons, dit verborgen zijn met Christus in God (Kol. 3,3) moeten we derhalve gaan.

Te midden van een sociale, culturele en kerkelijke ineenstorting, is het een prachtig iets, maar ik zie een gemeenschappelijk zaak tussen het monnikenwezen en de leken gelovigen die zoeken naar dit innerlijk verblijven met Christus. De ‘Benedictijnse Optie’ van Rod Dreherdat enkele weken geleden uitkwam, getuigt van deze beweging. Want niet in een efficiënt politiek programma, maar ‘onder de radar’ om zo te zeggen, in het nederige leven van een gemeenschap dat geordend is in Christus, vestigden monastieke communiteiten op rustige wijze vooruitgeschoven posten van een nieuw liturgisch universum in het gruis van het Westers Romeinse keizerrijk. Op andere manieren voelen ook de leken gelovigen, en ik heb bijzonder de huiskerken in gedachten van gezinnen, de steeds erger wordende crisis van onze tijd en intuïtief beseffen ze dat voor hen de weg van de geestelijke strijd de plaatselijke gemeenschap is, van de kleinen, de verborgenen, de onbelangrijken in de ogen van de wereld. Ze spelen nauwelijks of geen rol in de kerkelijke wereld en misschien ook niet in wereldlijk succes. Zulke zoekers hongeren naar een alternatieve liturgie van leven en gemeenschap, van gebed en werk, en sommigen van hen voelen dat diep monnikendom een woord voor hen heeft. Een dierbare vriend in het Johannes Paulus II instituut in Melbourne – dat verdrietig genoeg spoedig gaat sluiten – Conor Sweeney houdt van de hobbits in de mythologie van Tolkien als een analogie voor deze verborgen alternatieve Christelijke levensstijl. Want het waren de hobbits, een onbetekenend volk, die geen plaats hadden in de vergadering van de machtigen, die tegen alle verwachting in een beslissende rol speelden in het omverwerpen van de machtige krachten van de duistere Heer die het hele Midden van de Aarde dreigde te overspoelen met een rijk van wreedheid.

Ik heb een andere vriend, Michael Ryan, een getrouwde man en vader, wiens stralende licht voor inspiratie onder de heiligen Sint Bruno is. Stel u voor, het getuigenis van het meest intentionele contemplatieve monastieke leven in de Westerse Kerk, de Karthuizers, een baken van hoop voor de leken gelovigen? Want diep monnikendom gaat helemaal over ‘moné’, ‘verblijven’ of ‘verblijf houden’ in Christus, over wachten en waken met door hoop gevuld geloof, zoals de profeet Habbakuk op wacht stond en zichzelf plaatste op de wachttoren, zo ‘nuttig’ als Simeon en Anna die in de tempel verbleven en hun leven lang wachtten op het opkomende licht van heil en Hem kenden toen Hij kwam, zo ‘nuttig’ als de vrouwen die op een afstand zaten en keken naar het graf van onze Heer op de avond van de eerste Goede Vrijdag, zo ‘nuttig’ als onze Allerheiligste Vrouwe, Maria, die haar plaats nam naast het kruis.

Misschien is het gebed, gebed van deze soort, is het meest radicale politieke daad van allemaal en het hart zelf van het Christendom? Waar, o waar, zijn wij Katholieken gebleven?

Onze Heer Zelf stond gewoonlijk op lang voor de dageraad en waakte in de nachtelijke uren, zelfs in de dagen van Zijn drukste dienstwerk. De apostelen, op een dag getroffen door het mysterie van Zijn gebed, voelden een diep verlangende aantrekking: Heer, leer ons bidden. Dit is het naijverig verlangen dat we nodig hebben: Jezus, het enige voorbeeld aan wiens navolging we ons volledig kunnen overgeven en we niet verraden zullen worden. Kunnen wij, is het op een of andere manier mogelijk voor ons om iets te leren van de gevoelens die Zijn menselijke geest en hart vulden in deze eenzame uren van intimiteit met Zijn Vader? Ja, dat kunnen we, want in Zijn grote barmhartigheid deelde Hij ze met ons in de vorm van woorden: heilige woorden, heilige woorden van volledig betrouwbare macht en waarheid:

Abba! Abbuna de b’ahmayo, yithqaddash shm’okh.
Onze Vader, die in de Hemel zijt, geheiligd zij Uw Naam…

Rome, 22 april 2017.

Bron: K o n i n g i n v a n d e P r o f e t e n
Verantwoordelijke redacteur: Peter Klos, pr.
Email: petrus100452@hotmail.com

Gelezen op Facebook: www.facebook.com 


Beste … ,

Ik ben aangetrokken om te werken voor het Legioen van Kleine Zielen. Ik heb een website voor de Stichting Legioen Kleine Zielen gemaakt, en nu heb ik op de vraag van de voorzitter van dezelfde Stichting een eerste tijdschrift doen verschijnen. Het is gelukt! Nu probeer ik bij de kleine zielen onder de gelovigen het werk van de Barmhartige Liefde van Jezus’ Heilig Hart hen bekend te maken, en er vertrouwd mee te maken dmv het bezoeken van kleine gebedsgroepen. Deze kleine gebedsgroepen van de kleine zielen zijn zulke plaatselijke gemeenschappen, citerend“van de kleinen, de verborgenen, de onbelangrijken in de ogen van de wereld. Ze spelen nauwelijks of geen rol in de kerkelijke wereld en misschien ook niet in wereldlijk succes. Zulke zoekers hongeren naar een alternatieve liturgie van leven en gemeenschap, van gebed en werk…”.

Kleine mensen, kleine zielen waaronder priesters en bisschoppen hebben de gave van nederigheid bevochten en zijn de dragers van de heilige Geest in de huidige tijd. Zij zijn de wachtenden en ver-wachtenden, de bidders en schouwers, die aanleunen bij de mystiekers die vóór hen geleefd hebben, opziende naar het kruis van Christus, die leven in de vreugde van Pasen.

Miljoenen kleine zielen, kleine trouwe welbeminden van de Heer, die hun harten openzetten om de Heer een welkom te heten, een veilige plek waar geen haat voor Hem aanwezig is, enkel liefde en wederliefde voor Hem, de Heer Jezus Christus, in de eenheid van de Vader en de H. Geest. Hun getuigenis zullen velen aantrekken en tot overgave terugroepen tot een katholiek leven.

Een hartelijke groet, van pastoor Geudens

Ik heb een flyer gemaakt om bekendheid te geven van het tijdschrift van de Stichting, bij dezen; https://hetlegioenkleinezielen.wordpress.com/2017/05/01/flyer-tijdschrift-legioen-kleine-zielen-voor-u-uw-parochie-of-uw-kloostergemeenschap/


Advertenties

Een duidelijke waarschuwing van Benedictus XVI

Auteur: Veroon ter ZeeBenedetto-XVI

De krachtige boodschap van Benedictus XVI op de vooravond van de reis van Paus Franciscus naar Egypte kan geen toeval zijn! Ter gelegenheid van zijn negentigste verjaardag, op Paaszondag, werd te Warschau op 19 april een colloquium georganiseerd over “het concept van de Staat in het perspectief van de leer van Jozef Ratzinger-Benedictus XVI”.

Voor die gelegenheid heeft Benedictus een korte boodschap verstuurd , die eens temeer het politiek correcte verhaal over de relaties tussen het Westen en de islam aan flarden schiet. Hij stelt dat “de confrontatie tussen radicaal atheïstische opvattingen van de Staat en de opkomst van een radicaal religieuze Staat in de islamitische wereld, onze tijd in een explosieve situatie heeft gebracht, waarvan de gevolgen elke dag erger worden.Deze twee radicale stromingen vereisen dat wij dringend een overtuigend concept van de Staat ontwikkelen, dat de confrontatie met deze uitdagingen aankan en ze weet te overstijgen.”

Benedictus herhaalt dus eens temeer zijn les van Regensburg, de toespraak die hij op 12 september 2006 hield en die vooral in het Westen op sarcasme en onbegrip onthaald werd. Er werd toen zelfs in de media een valse polemiek op gang gebracht, om een woeste reactie van de islamitische wereld  uit te kunnen lokken. Dat alles om de echte betekenis van zijn woorden om te draaien, woorden die elf jaar later nog ingrijpender zijn. Benedictus XVI benadrukte in zijn voordracht het belang van de eenheid tussen  ratio en geloof, het concept van een God die handelt volgens de rede, een denken waartoe ook de Griekse filosofie gekomen was. Hij zag in de breuk tussen geloof en rede de oorzaak van het drama van de huidige maatschappij. Enerzijds, het Westen, met een rede die beperkt wordt door de wil om God uit te sluiten. Een rede die doof is voor het goddelijke en die geloof afdoet als een soort tweederangsopvatting, is niet in staat een kultuurdialoog te voeren. Anderzijds is er de islam, met een God die arbitrair handelt; vermits die  God absoluut transcendent is, is zijn wil niet gebonden aan enige rationaliteit. Daarom rechtvaardigt de islam het gebruik van geweld. Het is alleen in de Grieks-christelijke opvatting dat “niet handelen volgens de rede ingaat tegen het wezen van God”.

Wie vandaag zonder ideologische oogkleppen naar de werkelijkheid kijkt, moet erkennen dat dit ons voert naar de kern van de zaak. Enerzijds is er het laïcistische Westen, dat juist om voornoemde reden niet in staat is de werkelijkheid en de culturen te begrijpen waarmee het geconfronteerd wordt en die het geweld van de politieke correctheid gebruikt om zijn visie op te dringen; aan de andere kant is er de islam, wiens einddoel de overheersing is, met inbegrip van terreur. Deze strijd tussen tegengestelde radicale opvattingen heeft nu Europa als strijdtoneel, mede door de onbezonnen immigratiepolitiek , die hoofdzakelijk voortspruit uit het hierboven besproken onbegrip.

De boodschap van Benedictus XVI op zijn negentigste verjaardag weerklinkt als een laatste waarschuwing voor de tragedie. Benedictus is er diep van overtuigd dat de echte grondslag, de meest stevige waarborg voor een maatschappij die in staat is de waardigheid en de waarde van de menselijke persoon te beschermen, berust in de erkenning door de menselijke  rede van een objectieve morele orde, in laatste instantie gegrondvest op de “scheppende rede van God”.

Aan de vooravond van de reis van Paus Franciscus naar Egypte, klinkt zijn boodschap ook als een waarschuwing aan een Paus die nooit zijn afkeer voor de redevoering van Regensburg heeft weggestoken, omdat zij de dialoog met de islam in de weg zou staan. Voor Franciscus, die uitgaat van marxistische denkpatronen, waarin alle geweld verklaard wordt door sociale ongelijkheden, bestaat alleen “de boodschap van de ontmoeting”. Bergoglio heeft nooit in problematische termen over de islam gesproken, bijvoorbeeld als het gaat om immigratie of genocide op de christenen van het Midden-Oosten. Hij blijft herhalen dat de islam een godsdienst van de vrede is en dat er geen verschil bestaat tussen geweld van moslims en dat van christenen.

Alle christenen die in moslimlanden wonen spreken dit tegen. De Egyptische jezuïet Samir Khalil Samir, islamoloog en professor aan het Pauselijk Oosters instituut,  adviseur van Benedictus XVI, zei het enkele dagen geleden nog heel duidelijk tegen journalisten: “Paus Franciscus komt uit Argentinië; hij heeft in Buenos Aires een vriendelijke imam ontmoet, met wie hij een goede relatie had, maar zijn onwetendheid over de islam is schadelijk voor de dialoog. Bergoglio heeft dikwijls gezegd dat de islam een godsdienst van vrede is, maar dat is gewoon een dwaling.”

Binnen enkele dagen ontmoet Paus Franciscus de rector van de Al-Azhar universiteit in Caïro, imam Ahmed al Tayyeb. Het wordt waarschijnlijk een hartelijke ontmoeting, met misschien een zoveelste knieval vanwege de leider van de katholieke Kerk. De waarschuwing van Benedictus XVI overstijgt dit mediatieke gebeuren: de eerste stap die gezet moet worden, is geloof en rede met elkaar te verbinden, zo niet zal de schok tussen de tegengestelde radicale overtuigingen (laïcistische en islamitische) tot een tragedie leiden!

Het blijft een mysterie, onder druk van wie en van wat deze geweldige Paus Benedictus, intellectuele reus en diepgelovig man, lichtbaken binnen en buiten de Kerk, zich heeft moeten terugtrekken.

Bron: http://www.katholiekforum.net/2017/04/27/een-duidelijke-waarschuwing/


 

“Anonimi della Croce”: A Post Mortem

Restkerk: “Ondertussen zijn er al een tijdje de geruchten dat paus Franciscus een nieuwe Mis wil introduceren, in naam van oecumene, om de protestanten tegemoet te komen. De priester die deze beweringen openbaar maakte heeft zijn blog verwijderd kort nadat hij bekend maakte dat het aftreden van Benedictus gedwongen zou geweest zijn. Misschien heeft hij dreigementen gekregen van binnen de Sankt-Gallen-Mafiakring. Sommigen speculeerden dat die blog onder de noemer “fake news” moest gecategoriseerd worden, maar we weten maar al te goed dat Franciscus (..) er niet voor terugdeinst om op subtiele wijze de Leer van de Kerk te ondermijnen. Waarom zou die priester gelogen hebben? Feit is dat er een klimaat van angst heerst in het Vaticaan, iets waar we in december vorig jaar over berichtten. Hoe dan ook, er blijven veel vragen, en de hamvraag is hoe het allemaal zal uitdraaien en wat het volgende is waar we op afstevenen. Maar één ding is zeker: de uiteindelijke overwinning behoort toe aan het Onbevlekt Hart van Maria en haar kinderen. “Op het einde zal Mijn Onbevlekt Hart zegevieren.” – De H. Maagd te Fatima, 13 oktober 1917.

Mundabor's Blog

“Anonimi della Croce” turned out to be a big soap bubble.

“Anonimi della Croce” has ceased operations. If you try to access the site, you find nothing. Not even the archives. 

That was it, then. 

I do not give much credence to the idea that this was a “fake news” site, in the same way as I tend not to give credence to unsubstantiated conspiracy theories. I have read several of their articles in their (and mine) mother tongue: they were well written – in a colloquial, emotional style – and made a very good argument against Francis and for the Church. It seems absurd to me that people who spoke with such obvious zeal for the Church would do that because they bat for Francis. It would be as if the “Pravda” had started to publish the entire collection of speeches of Ronald Reagan before trying to let…

View original post 375 woorden meer

Tagung zu „Amoris laetitia“: Appell an Papst Franziskus Verwirrung zu beenden und Klarheit zu schaffen

Rome, 24 april 2017. Appell an den Papst

Die Botschaft der Tagung, ausgesprochen von sechs namhaften Referenten aus ebenso vielen unterschiedlichen Ländern, richtete sich direkt an den Papst und war ein Appell, der durch Amoris laetitia ausgelösten Verwirrung ein Ende zu bereiten und Klarheit zu schaffen. Diese Forderung, wenn auch anders vorgetragen, trifft sich mit den Dubia (Zweifeln), die seit dem 19. September 2016 unbeachtet auf dem Schreibtisch des Papstes liegen. Vier namhafte Kardinäle, Walter Brandmüller, Raymond Burke, Carlo Caffarra und Joachim Meisner, forderten den Papst damit auf, die „große Verwirrung“ in der Kirche zu beseitigen und legten ihm dazu fünf Fragen vor. Der Papst verweigert jedoch jede Antwort und hütet sich, die vier Unterzeichner zu sich zu rufen, um ihr Anliegen anzuhören und das zu suchen, was er zu einem Leitbegriff seines Pontifikats gemacht hat: den Dialog.

tagung-amoris-laetitia-rom-klarheit-schaffen-1-300x164Die sechs Referenten, Anna Silvas aus Australien, Claudio Pierantoni aus Chile, Jürgen Liminski aus Deutschland, Douglas Farrow aus Kanada, Jean-Paul Messina aus Kamerun und Thibaud Collin aus Frankreich beleuchteten die Kernfragen aus verschiedenen Blickwinkel. Die Bilanz, die sie „ein Jahr“ danach zogen, war jedoch einhellig. Amoris laetitia, das am 8. April 2016 veröffentlicht wurde, hat die Kirche in eine Krise geführt.

Hier weiter lesen >>> http://www.katholisches.info/2017/04/tagung-zu-amoris-laetitia-appell-an-papst-franziskus-verwirrung-zu-beenden-und-klarheit-zu-schaffen 


A Short Summary of the 22 April Lay Conference on Amoris Laetitia

Maike Hickson by , 23 april 2017.

Yesterday, 22 April, there took place the important lay conference in Rome which was organized by the Italian publications La Nuova Bussola Quotidiana and Il Timone and which was dedicated to a public critique of the post-synodal exhortation Amoris Laetitia. Already today, there have been several articles about this event published, among them by Dr. Sandro Magister, America Magazine, and La Stampa. Mr. Andrew Guernsey already posted Professor Claudio Pierantoni’s own speech in English translation, as well as a film on youtube of Professor Douglas Farrow’s presentation.

Professor Claudio Pierantoni, who was one of the six speakers at this Rome conference, kindly accepted our invitation to send to OnePeterFive a more thorough and detailed report about the event in a few days which we will post as soon as it is available. So that our readers receive already now a little impression of the event, we herewith present a translation of an article which was published today by La Nuova Bussola Quotidiana itself. The translation has been kindly provided by Mr. Andrew Guernsey.

*** *** ***

Lay People, Free and in Love With the Church: as “Hobbits” Call for Truth on the Sacraments, not Revolts

by Lorenzo Bertocchi

23/04/2017. “We’re not here for an ideological battle,” said the director Riccardo Cascioli, “but because we feel that we are called to a responsibility.” With this statement the conference yesterday was closed: “Seeking Clarity: One year after Amoris laetitia,” held in a Columbus Hotel room around the corner from St. Peter’s Square organized and promoted by La Nuova BQ and Il Timone.

A conference convened by lay people, with lay speakers from around the world.   

Lees hier verder >>>  http://www.onepeterfive.com/short-summary-22-april-lay-conference-amoris-laetitia