Waarom steeds meer priesters moeite hebben met paus Franciscus


Door Damian Thompson, voor het Brits weekblad Spectator, 14-1-2017.

popfrsitting


(..) Gedurende meer dan twee jaar vliegen leidende katholieken elkaar aan over een plan – stiekem gesteund door de paus – om hertrouwd gescheiden kerkgangers tot de heilige communie toe te laten. De seculiere media hebben dit begrijpelijkerwijs beschouwd als een binnenkerkelijk verhaal. Het is moeilijk krantenkoppen te maken van een strijd die zelfs theologen moeilijk kunnen begrijpen. Op de het eind van het vorig jaar echter begon het conflict over de communie samen te vallen met andere conflicten die allemaal vragen opriepen niet alleen over het oordeel van de paus maar ook over zijn geestestoestand.

Een man die, toen hij zijn ambt aanvaardde, prettig informeel leek – hij betaalde zijn eigen hotelrekening; hij weigerde in het apostolisch paleis te wonen; hij belde onverwachts naar gewone mensen – slaat nu een minder sympathiek figuur. Hij heeft met een veel belangrijkere pauselijke traditie gebroken dan het wonen in de pauselijke appartementen of het reizen in limousines. Hij heeft met de gewoonte gebroken dat pausen, als ze eenmaal gekozen zijn, geen gemene curiespelletjes meer spelen. Paus Benedictus respecteerde die gewoonte. Liberalen die bezorgd waren dat de “Rottweiler” oude grieven zou koesteren zagen verbaasd – en opgelucht – hoe hij veranderde in een soort kluizenaar. Dat zorgde voor de feitelijke chaos die tot zijn aftreden leidde maar tot het einde toe was Benedictus altijd “de heilige Vader”.

(..) Wat Franciscus onderscheidt van de recente voorgangers is de aard van verbintenissen die hij aangaat. Hij is veel meedogenlozer in de uitoefening van zijn macht dan bijvoorbeeld paus Johannes Paulus II die zeker een autoritaire trek had. “Bergoglio deelt de Kerk op in degenen die met hem zijn en degenen die tegen hem zijn – en als hij denkt dat je bij laatste genoemd kamp hoort, dan zit hij achter je aan”, zegt een priester die in de curie werkt.

“Bergoglio”, let wel, hij noemt hem niet eens “Franciscus”. Veelzeggend is het dat deze priester eens een fervent aanhanger was van de administratieve hervormingen van de paus en hij kijkt niet weemoedig naar de regering van Benedictus, die hij verwijt dat hij zijn pauselijke plichten heeft verwaarloosd. Maar, zoals zoveel medewerkers in het Vaticaan, heeft hij schoon genoeg van de gewoonte van Franciscus om de hele Romeinse curie te vertellen dat ze moderne Farizeeën zijn – een vergelijking die de Argentijnse paus in de rol van Jezus plaatst.

Duidelijk gelooft Franciscus dat het versoepelen van de regels voor de communie van katholieken in onregelmatige huwelijken een daad van christelijk mededogen is. Dit is ook de idee van de eerbiedwaardige liberale kardinalen die campagne gevoerd hebben om hem te kiezen. Er wordt dikwijls gezegd dat hij hun agenda aan het uitvoeren is – en het is waar dat Franciscus erg open staat voor liberale eisen zoals vrouwelijke diakens en gehuwde priesters. Hij is echter niet hun werktuig. Met de woorden van een Vaticaanse waarnemer die in Rome vele jaren een belangrijke positie innam: “Hij heeft de oude progressieve jas niet aangetrokken maar hij heeft zijn eigen persoonlijkheidscultus gecreëerd. Theologische details vervelen hem.  Hij is geobsedeerd door persoonlijke loyaliteit – en als de kardinalen bij hun keuze de gepaste zorgvuldigheid in acht genomen hadden, zouden ze hebben ontdekt dat hij onder de Argentijnse jezuïeten iemand was die voor een enorme verdeeldheid zorgde”. Het is niet moeilijk een Latijns-Amerikaanse kleur te ontdekken in het regelen van zaken en het vereffenen van rekeningen en dat overduidelijk is geworden in het laatste jaar.

De meeste katholieke bisschoppen dachten dat Franciscus een openhartige en misschien wat aandoenlijke naïeve hervormer was. In plaats daarvan worden zij geconfronteerd met een paus die tegelijkertijd strijdvaardig is, charmant, prikkelbaar, idealistisch en wraakzuchtig. Doet hij u aan iemand denken? De overeenkomsten tussen Trump en Franciscus doen in Rome al maanden de ronde, en niet alleen bij de tegenstanders van de paus. “Het is niet helemaal serieus bedoeld”, zegt een hooggeplaatste bron. “Niemand wil suggereren dat Jorge Bergoglio bekoord wordt door dezelfde vleselijke zondes als Donald Trump. En er is nog een verschil. De Amerikanen kunnen hun oude boef naar vier jaar buiten gooien. Franciscus hoeft zich niet kandidaat te stellen voor een herverkiezing door een conclaaf. En dat is, geloof me, een geluk voor hem want na de ellende en de onzin van de laatste paar jaar zou hij in de eerste stemronde uitgeschakeld worden.

Lees het hele artikel: Mennenpr.nl


 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s